ขออนุญาตคัดลอกเนื้อหานี้ เพื่อเตือนและสอนตัวเอง และแบ่งปันสำหรับเพื่อนๆ นะครับ และขอบคุณแรงบันดาลใจจากคนรอบข้างครับ
หยุดคิดติดลบ เรื่องโดย รองศาสตราจารย์ นพ.ธวัชชัย กฤษณะประกรกิจ

มีคำสอนของหัวหน้าเผ่าอินเดียแดงอยู่เรื่องหนึ่งที่สอนไว้แบบเปรียบเปรยว่า สมมุติคุณเลี้ยงสุนัขไว้สองตัวตัวหนึ่งนั้นดุร้ายมาก มีเขี้ยวแหลมคม รูปร่างกำยำแข็งแรงมันจะเห่าและกัดได้แม้กระทั่งเจ้าของ
ส่วนสุนัขอีกตัวหนึ่งเป็นลูกสุนัขเล็กๆ น่ารัก เป็นมิตรชอบกระดิกหางและขี้เล่น แถมยังชอบประจบเจ้าของอีกด้วย คุณจะทำอย่างไรจึงจะปราบความก้าวร้าวของเจ้าสุนัขตัวแรกและฟูมฟักสุนัขตัวที่สองให้เติบใหญ่มีพลัง
ท่านผู้อ่านลองช่วยตอบดู เดี๋ยวผมจะเฉลยตอนท้ายนะครับ
ผู้ป่วยหญิงโรคซึมเศร้าเรื้อรังท่านหนึ่ง มาพบผมที่คลินิกจิตเวชต่อเนื่องมาหลายปีแล้ว อาการของเธอนั้นดีขึ้นบ้าง แต่มันจะยังมีความคิดติดลบวนๆ เวียนๆ อยู่ในสมองของเธอ เป็นเรื่องของลูกสาวที่ป่วยเป็นโรคจิต เวลาอาการกำเริบจะอาละวาดและส่งเสียงด่าว่าคนในบ้านเสียงดังเป็นที่อับอาย ทำให้เธอรู้สึกเสียใจที่เลี้ยงลูกไม่ได้ดี นอกจากนี้เธอก็ยังมีสามีป่วยเป็นอัมพาตและโรคหัวใจ ซึ่งเธอต้องช่วยเหลือดูแลอาบน้ำป้อนข้าวทุกวัน เธอรู้สึกว่าชีวิตไม่เคยมีความสุขเลย มีแต่ทุกข์และทุกข์ ทุกข์ตั้งแต่เช้าจรดเย็น หลายครั้งที่คิดอยากให้หลับไปเลย ไม่ต้องตื่นมารับรู้ความทุกข์อะไรอีก แต่ถ้าจะให้ฆ่าตัวตายก็ยังไม่กล้า กลัวเจ็บ กลัวพิการ และกลัวทรมาน
ครั้งหนึ่งอยู่ ๆผู้ป่วยท่านนี้ก็ถามผมว่า “ฉันขอถามหมอเรื่องหนึ่งได้ไหม ถามแล้วหมออย่าโกรธนะ คืออยากถามว่า “ที่หมอมารักษาอย่างนี้ได้นะ หมอเรียนมาหรือว่าหมอเคยเป็นมาก่อน?”
คำถามนี้เล่นเอาผมอมยิ้มเลย เป็นคำพูดแบบซื่อๆ ที่ตรงไปตรงมา แต่มันทิ่มเข้ามาที่กลางใจเลยครับ เป็นคำถามประเภทที่ว่าคนตอบตั้งหลักแทบไม่ทัน แต่เมื่อฟังดูแล้วจะพบว่าเป็นการถามที่ถามอย่างจริงใจ ไม่เสแสร้ง เป็นเพราะเธออยากรู้จริงๆ ผมจึงตอบเธอกลับไปทันควันเลยว่า “ทั้งสองอย่างเลยครับ” เสร็จแล้วผมจึงถามเธอกลับไปว่า ทำไมถึงถามหมออย่างนั้น เธอก็ตอบว่า
“เพราะเหมือนหมอรู้หมดเลยว่าฉันชอบคิดติดลบ ชอบมองโลกในแง่ร้าย ชอบตำหนิโทษตัวเอง กลัวกังวลและเศร้าจนไม่อยากมีชีวิตต่อไปแล้ว เหมือนหมอมานั่งอยู่ในใจฉัน”
เมื่อผมกลับมานึกทบทวนสิ่งที่ผมพูดไป ผมคิดว่าเป็นคำตอบที่พอใช้ได้ทีเดียว เพราะการที่ผมยอมรับว่าตัวเองก็เคยทุกข์ เคยเศร้าและท้อแท้มาก่อนนั้นเป็นเรื่องจริงที่สุด ในความเป็นปุถุชน ผมก็มีความคิดติดลบจนใจเป็นทุกข์ เคยผิดพลาด เคยทำอะไรไม่ได้เรื่อง จนล้มเหลวเช่นนั้น สิ่งนี้ช่วยให้เราเข้าใจความทุกข์ของคนอื่นจริงๆ แต่ประเด็นสำคัญนั้นอยู่ที่ว่า ผมออกจากความทุกข์นั้นได้ทุกอย่าง สิ่งที่ผมเรียนรู้มาในชีวิต จะนำมาช่วยเหลือผู้ป่วยและผู้อื่นได้อย่างไร
Continue Reading »
Like this:
Be the first to like this post.